De Breuk met Mijn Oude Ik
Hoe een gebroken enkel leidde tot een nieuwe mens.
Ik heb een heftige 9 weken achter de rug. Negen weken geleden brak ik mijn enkel op drie plekken. Gek genoeg had ik al gevoeld dat er iets ging gebeuren, omdat ik echt iets wilde veranderen in mijn leven, maar wat ik op de een of andere manier niet zelf voor elkaar kreeg. De eerste dagen waren bijzonder pijnlijk, en niet alleen qua fysieke pijn. Het was het begin van een prachtige en noodzakelijke transformatie, van een nieuwe ‘ik’. Laat me je meenemen in mijn verhaal, een reis vol kracht, positiviteit en inspiratie.
Voor de Val
De weken voor mijn val voelde ik een sluimerende onrust die ik nog niet goed kon thuisbrengen. Zo’n eentje die zich opbouwt waardoor ik weet dat er iets staat te gebeuren, maar nog geen enkel idee heb wat.
Terugkijkend is alles makkelijker te herleiden. Ik zie nu dat de onrust kwam, omdat ik teveel dingen deed om de lieve vrede te bewaren. Ik zat vast in patronen die mij niet voedden. Ik deed te veel dingen om anderen te plezieren, om conflicten te vermijden, om “gezellig” te zijn. Of het nu ging om te laat naar bed gaan, sociale verplichtingen waar ik eigenlijk geen zin in had, of dat wijntje dat ik meer voor de sfeer dan voor mezelf inschonk, ik leefde niet in lijn met mijn eigen behoeften. Ik zie nu, dat ik dingen deed, die mij zelf uit mijn centrum haalden. Die mijn ritme verstoorden. En als ik mijn ritme verstoor, dan heeft dat gevolgen voor mijn slaap. En een verstoord slaapritme heeft weer andere gevolgen.
Ik deed de dingen niet omdat ik het graag wilde. Maar omdat ik ook niet echt een reden had om het niet te doen. En het was toch gezellig, dus waarom zou niet? Waarom zou ik nee zeggen om vervolgens toch weer te worden overtuigd om het toch te doen?
Twee weken voor mijn val, tijdens het wandelen, bedacht ik me: ‘Moet ik eerst echt breken voordat er iets verandert?’ Het was alsof mijn onderbewustzijn me iets wilde vertellen. Alsof ik wist dat er een grens bereikt was, maar ik geen idee had hoe ik zelf kon stoppen met het leven dat me langzaam uitputte.
Die gedachte was geen waarschuwing, maar een voorspellende waarheid. En nu, negen weken later, begrijp ik dat die val niet alleen mijn enkel brak, maar ook mijn oude ik. Het dwong me om stil te staan, letterlijk en figuurlijk. Om te reflecteren op mijn keuzes, mijn grenzen en vooral mijn verlangen om een leven te creëren dat echt van mij is.
Het was mijn kans om te helen. Niet alleen mijn lichaam, maar mijn ziel. Dit is mijn verhaal van groei, loslaten en een nieuw begin. Want soms, om weer heel te worden, moeten we eerst breken.
Ben jij ook weleens gebroken om opnieuw te kunnen bloeien? 🌱
De val, een les in keuzes maken
Het weekend van 14 september 2024 bracht ons naar België, waar onze zoon studeert. Dit keer had hij een spannende activiteit gepland: bolderen. Klimmen tot 4,5 meter, zonder zekering, met enkel een dikke mat om je op te vangen bij een val. Ik voelde al wel een gezonde spanning, maar deed ook gezellig mee. Had mezelf al een aantal keren laten vallen van 2 meter hoogte en dat ging prima. Tot die keer, dat het niet goed ging. Ik had manlief en zoonlief gevraagd of ze me wilden opvangen. Hun antwoord was: ‘Nee’. Ik had er toen voor kunnen kiezen om erop te staan dat er iemand mij opving. Ik had kunnen wachten. Maar ik koos ervoor om me te laten vallen. Het was een bewuste keuze met alle gevolgen van dien.
Tijdens die val schoot er al van alles door me heen. Alsof ik al wist dat dit een belangrijk moment was. Dit was het moment dat ik had ‘verwacht’. En toen ik landde wist ik direct dat het verkeerd was. Mijn lichaam kwam in een shocktoestand… Mijn hersenen probeerden supersnel te beredeneren wat er was gebeurd en wat de vervolgscenario’s konden zijn, en om mij heen bewoog zich alles trager af en kreeg ik nog niet alles mee. Totdat ik een blik wierp op mijn enkel, toen drong het pas echt door.
Terwijl mijn man Antoine het bijzonder lastig vond om me zo te zien, was het onze zoon die naast me kwam zitten en me direct begon gerust te stellen. Omgekeerde rollen. Het mooie van dat kinderen volwassen worden. Hij hield mijn hand vast. En we konden zelfs nog om een grapje lachen. De ambulance kwam, weer een moment waarop ik werd geconfronteerd met wat er was gebeurd. En ik kreeg een keuze: Ofwel werd ik naar een ziekenhuis in Nederland gebracht, of ik werd in België naar het ziekenhuis gebracht. Gelukkig kon ik nog helder genoeg nadenken: Ik wist dat men in Nederland gebroken ledematen niet meer ziet als een spoedgeval. En dat ze je er rustig twee weken mee laten zitten. Ik koos daarom voor België. Een keuze waar ik nog altijd superblij mee ben! En wat heeft bijgedragen aan een snel herstel. Maar daarover later meer.
Het Ziekenhuis: Een Bijzondere Ervaring van Zorg en Menselijkheid
In het ziekenhuis werd ik omringd door vrouwen: een vrouwelijke arts, toegewijde verpleegkundigen. Stuk voor stuk mensen die hun werk met compassie en toewijding deden. Ze stelden me gerust, gaven me de ruimte om na te denken en zelfs extra bezoektijd om niet alleen te zijn. Hoewel ik veel pijn had en het nieuws dat mijn enkel op drie plekken gebroken was rauw binnenkwam, voelde ik me gedragen door hun zorg.
De operatie stond al snel gepland, en op zondagochtend om 8 uur was ik de eerste patiënt. Wat een opluchting dat Antoine al vanaf 6 uur bij me mocht zijn. Zijn aanwezigheid gaf me de kracht die ik zo hard nodig had op dat moment , ik voelde me niet langer alleen.
De operatie verliep soepel en succesvol. Met een plaatje en een aantal schroeven werd mijn enkel gestabiliseerd en in het gips gezet. Het gips zou twee weken blijven zitten. En toen kwam het moment dat ik naar huis mocht.
Hoewel de ervaring pijnlijk en intens was, was het ook een les in menselijkheid en zorg. De warmte, aandacht en empathie die ik ontving, maakten een wereld van verschil. Het liet me zien hoe belangrijk het is dat we er voor elkaar zijn, ook als vreemde, juist op de moeilijke momenten.
Leren Ontvangen
Er was een tijd dat ik dacht alles zelf te moeten kunnen. Zelfstandig, sterk, altijd voor anderen zorgen. Maar toen kwam het moment dat ik het niet meer alleen kon. Ik had hulp nodig, verzorging, iets waar ik me niet op had voorbereid. Terwijl ik altijd degene was die voor iedereen zorgde, voelde dit als een enorme stap. En toch… ontdekte ik dat er schoonheid in schuilt.
Onze dochter, met haar zorgzame hart, had zelfs chocolade en een tijdschrift voor me gekocht. Typisch vrouwelijk, maar vooral ontzettend lief! Ze vroeg me ook echt wat ze voor me kon doen, en haar zorg raakte me diep. Antoine, mijn rots in de branding, moest vrijnemen en werd tijdelijk mijn fulltime mantelzorger. En wat deed hij dat goed!
In het begin vond ik heel moeilijk. Hulp ontvangen bleek een kunst op zich. Ik huilde, diep, zoals ik nooit eerder had gedaan. Zo zat ik eens op een stoel te douchen, terwijl manlief beneden de stofzuiger pakte, met de bedoeling even later bij me terug te komen. Maar ik was al klaar, en voelde me kwetsbaar, koud, afhankelijk. Ineens was ik niet meer degene die zorgde, maar degene die ontvangen moest. En dat voelde zwaar. Toch leerde ik iets heel moois. Het uiten van die kwetsbaarheid bracht ons dichter bij elkaar. De rollen waren omgekeerd, en dat maakte onze relatie sterker. Antoine kookte voor me, zorgde voor alles wat ik nodig had. Zijn zorgzaamheid was een kracht die mij hielp herstellen.
Vanuit allerlei hoeken ontving ik lieve berichten en onverwachte gebaren van zorg. Een cliënt kwam me zelfs verrassen met een boeket. Mijn eerste gedachte was: ‘Dat hoeft toch niet!’ Maar toen realiseerde ik me iets: Waarom zou ik de vreugde van geven afnemen? Ik weet zelf hoe heerlijk het is om iets te geven. Dus waarom zou ik niet ontvangen wat anderen met liefde willen bieden? Het was een mooi moment van verwondering.
Zelfs een kort berichtje als “Ik denk aan je” deed me ontzettend veel. Mijn hart vulde zich met dankbaarheid voor elke boodschap, elk klein gebaar, elk cadeautje. Ik leerde dat ontvangen net zo waardevol is als geven.
Leren ontvangen heeft me niet alleen geholpen in deze moeilijke tijden, het heeft mijn ogen geopend voor de kracht van kwetsbaarheid en de diepe verbinding die daarin schuilt. Het heeft me geleerd dat het oké is om niet altijd sterk te zijn. En soms is het ontvangen de grootste gave die je kunt geven.
Tijd voor verandering
Al vrij snel merkte ik dat het tijd was voor verandering. Nu we zoveel samen waren, ontstond er ruimte voor open gesprekken. Samen ontdekten we hoe we over belangrijke dingen dachten en hoe we ons leven wilden vormgeven.
Voeding
Eten is niet langer iets wat we ‘even tussendoor’ doen. We besloten al snel dat het anders kon. Meer tijd besteden aan koken, samen in de keuken staan, en genieten van écht eten. Dat was ons plan, en het voelt geweldig! Zelfs nu nog koken we met aandacht. Vaak maken we grotere porties, zodat we twee dagen kunnen genieten van onze creaties. Het brengt niet alleen gemak, maar ook een gevoel van zorg en welzijn.
Alcohol
Toen ik een poosje (vanaf de val) zonder alcohol was, merkte ik wat het effect van alcohol was op mijn slaap en energie! Het verstoorde mijn natuurlijke ritme helemaal! Ik wist dat wel (het is een neurotoxine), maar nu was het overduidelijk.
Ik realiseerde me dat ik niet alleen dronk voor de gezelligheid, maar ook om mijn gevoelens te onderdrukken. Als een gevoelig persoon kan de wereld soms overweldigend aanvoelen. Alcohol leek een gemakkelijke oplossing om dat gewicht even te verlichten. Maar ik kwam tot het besef dat als ik echt emotioneel wil groeien, het tijd is om alles te voelen. Alles. Pijn, vreugde, verwarring, het hoort allemaal bij wie ik ben, en dat mag er zijn.
En weet je? We hebben geen alcohol nodig heb om het gezellig te maken of om plezier te hebben. De échte connecties, de échte vreugde, die komen van binnenuit en van de mensen om me heen. Waarom zou ik iets drinken dat mijn lichaam en geest uit balans brengt?
Slaap: Luisteren naar je eigen ritme
Het afgelopen jaar hebben we prachtige weekenden beleefd met onze camperbus. Samen met vrienden stonden we op adembenemende plekken midden in de natuur. Antoine en ik zijn echte ochtendmensen. Ik lig het liefst om 21:00 uur al in bed, zodat ik heerlijk fris om 5:00 uur kan opstaan. Dat vroege begin van de dag voelt heerlijk, een moment waarin de wereld nog stil is.
Onze vrienden zijn precies het tegenovergestelde: avond- en nachtmensen. Terwijl wij al dromen van de eerste zonnestralen, genieten zij nog van gesprekken en gezelligheid tot diep in de nacht. Vaak bleef ik tot 2 uur ‘s nachts zitten, zelfs als mijn lichaam schreeuwde om slaap. Tot ik me ineens realiseerde: waarom pas ik me aan?.
Ik sprak erover met Antoine. Tot mijn verrassing voelde hij precies hetzelfde. We dachten allebei dat we de ander een plezier deden door te blijven zitten. Maar wat bleek? Juist samen genieten we het meest van de vroege ochtend: de natuur die ontwaakt, de rust en de stilte die er is. Sinds die ontdekking hebben we besloten: we gaan trouw blijven aan ons eigen ritme. Het is niet egoïstisch; het is luisteren naar wat goed voelt. Door niet naar mijn lichaam te luisteren en eigen ritme volgen, voelde ik onrust en vermoeidheid opkomen. Maar nu, door voor onszelf te kiezen, ontdekken we hoe krachtig en verfrissend het is om in harmonie met ons eigen ritme te leven.
Herstellen is een werkwoord
Herstellen is geen kwestie van passief afwachten; het vraagt actie, inzet, en vertrouwen in je eigen lichaam. Natuurlijk had ik gewoon kunnen gaan zitten, de prognoses van de artsen accepteren en het voorgeschreven schema precies volgen. Maar zo zit ik niet in elkaar. Ik geloof dat hoe je denkt, voelt én handelt, een enorme impact heeft. Herstel is voor mij meer dan een fysiek proces; het is een holistische reis.
Ik geloof in de kracht van aanraking, in de wijsheid van het lichaam, en besloot te vertrouwen op mijn kennis van massage en natuurgeneekunde. En met succes! Wat ik doe noem ik niet voor niets massagetherapie. Zelfs terwijl mijn been nog in het gips zat, begon ik het voorzichtig te masseren. Een goede bloedsomloop is immers cruciaal voor herstel.
Waar een wil is, is een weg 🌟
Soms lijkt een uitdaging onoverkomelijk, maar het is vaak ons eigen brein dat ons beperkt. Toen ik de blauwe gips kreeg (2 weken na de operatie), besloot ik meteen weer aan het werk te gaan. Ik stuurde een bericht naar mijn klanten om hen te laten weten dat de behandelingen vanuit een zittende positie zouden plaatsvinden. Transparantie vond ik belangrijk.
En weet je wat? Het bleek helemaal geen probleem! Bestaande klanten merkten geen verschil en sommigen vonden zelfs dat ik sterker was geworden. Nieuwe klanten? Ook zij waren meer dan tevreden en boekten zonder aarzelen een vervolgafspraak. Wat een prachtige bevestiging dat je met de juiste mindset alles kunt bereiken.
Wat ik eerst zag als een mogelijke “handicap”, bleek juist een bron van creativiteit. Het zittend masseren daagde me uit om mijn technieken verder te verfijnen, en het resultaat overtrof mijn eigen verwachtingen. Waar een wil is, is echt een weg. Je hebt altijd een keuze. Blijf je hangen in het idee van beperking, of pak je de regie over wat wel mogelijk is? In mijn geval koos ik ervoor om te zitten(om te kunnen werken), maar ook om in mijn kracht te staan!
Niet uitstellen, je leeft nu!
Slechts 34 dagen na mijn val stonden we voor een keuze: de geplande vakantie naar Rhodos annuleren of toch gaan. Veel mensen raadden het af. “Het is te snel,” zeiden ze. Maar ik voelde juist dat ik dit avontuur nodig had. De reis was geboekt, en hoe dan ook, wat kan er fijner zijn dan ontspannen op een zonovergoten eiland, zelfs als je niet alles kunt doen?
Ik had net een walker boot gekregen. Hoewel ik nog net kon lopen, voelde ik dat dit de juiste beslissing was. We besloten te gaan, en wat er vervolgens gebeurde, voelde bijna magisch. Vanaf de eerste dag op Rhodos merkte ik iets bijzonders: ik kon zonder krukken lopen. Waar ik thuis nog worstelde met iedere stap, liep ik binnen vijf dagen trappen op en af. Ik wandelde zelfs naar het strand en over het zand! Het voelde als een wonder, maar tegelijkertijd wist ik: dit is het resultaat van mijn keuze om te luisteren naar mijn lichaam en mijn eigen weg te volgen.
Ik besloot mijn herstel in mijn eigen handen te nemen. Elke stap die ik zette was spannend, zeker in het begin. Maar door bewust te voelen wat goed was en wat niet, werd ik een team met mijn eigen lichaam. En dat lukte. Binnen vijf weken liep ik zonder hulpmiddelen, waar de artsen drie maanden voor hadden ingeschat. Niet omdat ik hun advies negeerde, maar omdat ik actief koos om mee te werken aan mijn herstel, in plaats van alleen af te wachten.
Deze ervaring heeft me laten zien hoe belangrijk het is om niet uit te stellen, om te vertrouwen op je eigen kracht, en om te kiezen voor het leven in het moment. Elk obstakel kan een kans zijn voor groei, als je bereid bent die kans te grijpen.
Dus mijn boodschap: luister naar jezelf, durf te leven, en ga voor wat je hart je ingeeft. Het leven wacht niet. Het gebeurt nu.
Leven in het nu: wat betekent dat echt?
Eckhart Tolle verwoordde het prachtig in zijn boek ‘De kracht van het NU’. Maar pas sinds De Val begrijp ik werkelijk wat dat inhoudt.
Elke dag is een nieuw begin. Een kans om te ontdekken wat ik die dag kan doen, mag ontvangen, of simpelweg kan zijn. Niet gevangen in zorgen over morgen of de week die komt, maar volledig aanwezig in dit moment. Want het enige wat je écht hebt, is het nu.
Als je iets breekt, letterlijk of figuurlijk, lijkt de tijd even stil te staan. Je wordt gedwongen het tempo van het leven te vertragen. Ineens is er niets anders dan nu. En weet je wat? Dat is genoeg.
In het nu bestaan geen verwachtingen. Geen onrust. Geen haast. Alles is precies zoals het is, en dat voelt bevrijdend. In het nu is er rust. In het nu is er voldoening.
Natuurlijk mag ik nog dromen en plannen maken, maar mijn hart ligt vooral bij vandaag. Want het leven gebeurt niet in een ver verleden of een verre toekomst. Het gebeurt hier. Het gebeurt nu.
En in dat besef schuilt een kracht die alles verandert.
Er is zoveel veranderd
Direct na De Val merkte ik iets bijzonders: mijn gedachten waren helder, mijn intuïtie sterker dan ooit. En dat zie ik terug in mijn werk. Mijn behandelingen zijn krachtiger geworden!
Door anders te gaan eten, niet meer te drinken, mensen los te laten en steeds vaker voor mezelf te kiezen, ben ik veranderd. Ik volg mijn eigen natuurlijke (slaap)ritme en voel geen onrust meer. Het waren intensieve weken. Er waren veel emoties, tranen, gesprekken, diepe reflecties, en keuzes die ik moest maken.
Een bewuste keuze die ik maakte, was om vanaf de tweede dag geen pijnstillers te nemen. Ik wilde ook de pijn bewust meemaken, doormaken. Want die pijn heeft ook een functie. En als we het pijnlijke stuk skippen en het gaan verdoven met pillen, met alcohol, met eten of wat dan nog, om maar niet te hoeven voelen, om de pijn niet te voelen, om de onrust niet te voelen, dan kan de noodzakelijke groei niet plaatsvinden.
Ik heb keuzes gemaakt, keuzes die mijn leven diep hebben veranderd. Ik sta anders in mijn wereld, met een helder besef dat iedereen altijd een keuze heeft. Maar het gaat niet alleen om de keuze zelf, het gaat om het bewustzijn van de gevolgen, de impact die die keuzes hebben op ons leven.
Door deze nieuwe inzichten ben ik ook anders in mijn praktijk gaan staan. Want wat is de essentie van ons streven? Wat gebeurt er als de keuzes die we maken ons verder van onze bestemming brengen? Dat is wat ik zichtbaar wil maken, met compassie, liefde en eerlijkheid.
Als een klant niet bereid is om, buiten de behandelingen om, het werk te doen, waarom zou ik dan helpen? Wat voor zin heeft het dan? Het gaat om de bereidheid om verantwoordelijkheid te nemen, om samen te werken aan echte verandering.
Want wat mij de afgelopen twee manden duidelijker is geworden is simpel maar krachtig: als ik zorg voor mijn lichaam, dan zorgt mijn lichaam voor mij. Het is een wederzijdse relatie. Zorg jij goed voor jouw lichaam? Geef je het wat het nodig heeft om in balans te blijven? Luister je naar de signalen die het je geeft?
Vaak komen er momenten in ons leven die ons van ons pad doen afwijken, momenten die ons uitdagen en ons laten zien dat we misschien op een weg waren die niet volledig bij ons past. Dat is niet altijd te vermijden. Maar door te luisteren naar de fluisteringen van ons lichaam en ziel, kunnen we weer in de juiste richting bewegen.
Het is een keuze, de keuze om te luisteren, om te voelen, om te zorgen voor onszelf, om onze kracht en wijsheid te omarmen. Want in die keuze ligt de mogelijkheid voor echte transformatie.
De Feniks
Jaren geleden liet ik een tatoeage van een feniks zetten, als symbool voor de kracht van transformatie. Het herinnert me eraan dat, na iedere uitdaging en moeilijke periode in het leven, er altijd een moment van “dood” is die de ruimte creëert voor een nieuwe, sterkere versie van onszelf. Net zoals de feniks uit zijn as herrijst, zo kun ook jij sterker, wijzer en vol nieuwe kracht tevoorschijn komen uit tegenslag en pijn. Het pad dat voor je ligt is er een van diepere levenslessen en groei. Elke stap die je zet brengt je dichter bij de persoon die je diep van binnen al bent: sterker, veerkrachtiger en vernieuwd.
Heb je je enkel gebroken, net als ik? Of ken je iemand die dat heeft meegemaakt? Lees dan mijn blog vol herstel tips en inzichten na een gebroken enkel: Hersteltips & inzichten na een gebroken enkel of Mijn dagboek van mijn enkelbreuk proces & herstel.