De laatste tijd betrap ik mezelf erop dat ik steeds vaker nadenk over later.
Niet vanuit angst om ouder te worden. Integendeel. Ouder worden zie ik als een voorrecht. Ik hoop alleen dat ik over twintig of dertig jaar nog steeds kan doen wat ik nu zo graag doe. Wandelen door de bergen. Met onze camper op avontuur gaan. Mijn boodschappentassen zelf dragen. De trap oplopen zonder erbij na te denken. Zelfstandig voor mezelf kunnen zorgen.
Ik ben 48.
En ik merk dat mijn lichaam verandert.
Heel subtiel. Zo subtiel dat je het bijna over het hoofd ziet. Tot je ineens denkt: hé… vroeger ging dit vanzelf.
Al zestien jaar werk ik als lichaamsgericht therapeute. Mijn werk heeft mijn lichaam gevormd. Ik sta de hele dag aan de behandeltafel, gebruik mijn hele lichaam tijdens behandelingen en wandel daarnaast graag uren door de natuur. Bewegen is altijd een vanzelfsprekend onderdeel van mijn leven geweest.
Toch voel ik dat mijn lichaam vanaf deze leeftijd iets anders van mij vraagt.
Niet omdat het me in de steek laat.
Juist omdat het me iets heel waardevols laat zien.
Ons lichaam is ontzettend slim. Het verspilt geen energie aan wat we niet gebruiken. Spieren die jarenlang nauwelijks worden aangesproken, worden langzaam afgebroken. Dat is geen fout van het lichaam, dat is juist een teken van hoe efficiënt het werkt.
Waarom zou het energie steken in iets dat nooit gebruikt wordt?
Hoe meer ik daarover nadenk, hoe meer ik besef dat dit misschien wel veel verder gaat dan alleen onze spieren.
Geldt dat niet ook voor ons evenwicht?
Voor onze flexibiliteit?
Voor onze nieuwsgierigheid?
Voor ons vermogen om te voelen?
Misschien zelfs voor onze moed.
Alles wat we blijven gebruiken, blijft zich ontwikkelen.
Alles wat we jarenlang laten rusten, wordt langzaam kleiner.
Dat zie ik iedere dag terug in mijn praktijk.
Na duizenden behandelingen begin je patronen te herkennen. Ik zie vrouwen die blijven wandelen, blijven leren, nieuwe dingen blijven ontdekken en nieuwsgierig blijven naar het leven. Natuurlijk zie ik ook hun leeftijd, maar wat me vooral opvalt, is hoeveel leven er nog in hen zit.
Ik zie ook vrouwen bij wie de wereld langzaam kleiner is geworden. Eerst vallen de lange wandelingen weg. Daarna wordt de trap een uitdaging. Vervolgens worden boodschappen zwaar en uiteindelijk ontstaat er steeds meer afhankelijkheid.
Iedere situatie heeft natuurlijk haar eigen verhaal. Soms spelen ziekte, een aandoening of een ongeluk een grote rol. Daar hebben we lang niet altijd invloed op.
Tegelijkertijd geloof ik dat we veel meer invloed hebben dan we soms beseffen. Niet door één grote beslissing, maar door honderden kleine keuzes die we iedere dag opnieuw maken.
Iedere wandeling.
Iedere trap.
Iedere keer dat je je lichaam gebruikt.
Iedere keer dat je iets nieuws leert.
Iedere keer dat je jezelf uitdaagt.
Iedere keer dat je blijft voelen.
Al die kleine keuzes lijken misschien onbelangrijk, maar samen vormen ze het lichaam waarmee je over twintig of dertig jaar leeft.
Misschien raakt dit onderwerp me ook zo omdat ik al op mijn vijftiende vrijwilliger was in een verzorgingstehuis. Later werkte ik er ook. Ik heb daar veel mooie mensen ontmoet, maar ik heb ook gezien wat afhankelijkheid met iemand kan doen.
Dat beeld is altijd bij me gebleven.
Juist daarom blijf ik trouw mijn krachttraining doen.
Ik zie het als een investering in mijn toekomst. Ik hoop dat mijn lichaam me over twintig of dertig jaar nog steeds de vrijheid geeft om door de bergen te wandelen, de camper in te stappen, mijn boodschappentassen te dragen en zelfstandig voor mezelf te kunnen zorgen.
En ja… ook gewoon mijn eigen billen af te kunnen vegen als ik tachtig ben.
Misschien laat die laatste zin je lachen.
Mij eigenlijk ook.
Maar als je er goed over nadenkt, gaat het precies daarover.
Vrijheid.
Zelfstandig blijven.
Je eigen leven kunnen blijven leven.
Misschien is ouder worden wel veel minder een kwestie van geluk dan we soms denken.
Misschien is het vooral de optelsom van duizenden kleine keuzes.
Iedere wandeling.
Iedere trap.
Iedere keer dat je je lichaam, je hart en je geest uitnodigt om te blijven leven.
Daar investeer ik vandaag in.
En jij?
Waar investeer jij vandaag in, waar jouw toekomstige zelf je later dankbaar voor zal zijn?💜