Over de vrouwen die jou hebben gevormd en waarom zij allemaal een plek verdienen
De laatste tijd merk ik dat ik steeds vaker terugkijk naar eerdere versies van mezelf. Misschien herken je dat wel. Naarmate we ouder worden, verandert er iets. We doen levenservaring op, kijken met andere ogen naar het verleden en zien dingen die we destijds eenvoudigweg nog niet konden zien.
Soms verschijnt er zomaar een eerdere versie van mezelf. Niet omdat ik er bewust naar op zoek ben, maar omdat een bepaald thema of een gebeurtenis iets in mij raakt. Ineens is ze daar. Soms is het het meisje dat ik ooit was. Soms een jonge vrouw. Soms een versie waarvan ik vandaag denk: waar was ik eigenlijk mee bezig?
Als ik terugdenk aan het meisje dat ik ooit was, voel ik bijna vanzelf ontroering. Zij was nog zo jong. Ze ontdekte de wereld, probeerde haar plek te vinden en deed met heel haar hart wat op dat moment mogelijk was.
Bij de volwassen versies van mezelf is dat soms anders.
Juist omdat ik vandaag meer ervaring heb, kijk ik soms met de wijsheid van nu terug naar de keuzes die ik toen maakte. Heel eerlijk? Mijn eerste reactie is lang niet altijd mild. Soms voel ik verdriet. Soms boosheid. Soms denk ik: Susana… waar was je toch mee bezig?
Pas daarna gebeurt er iets.
Dan ga ik als het ware naast haar zitten.
Ik kijk naar haar en probeer haar te begrijpen. Niet vanuit de vrouw die ik vandaag ben, maar vanuit de wereld waarin zij toen leefde. Wat wist zij op dat moment? Welke ervaringen droeg zij met zich mee? Waar was zij bang voor? Wat probeerde zij te beschermen? Welke mogelijkheden zag zij toen?
Steeds opnieuw merk ik dat die vragen iets veranderen.
Ik hoef haar niet te corrigeren.
Ik hoef haar niet uit te leggen hoe het anders had gekund.
Ik hoef haar zelfs niet te redden.
Mijn aanwezigheid is genoeg.
Soms zie ik haar zitten en zou ik alleen maar haar hand willen vasthouden. Dan zou ik rustig tegen haar zeggen:
“Ik ben er nu. Je hoeft het vanaf nu niet meer alleen te dragen.”
Wat me misschien nog wel het meest verrast, is dat er na de ontroering, het verdriet of de boosheid vaak nog iets anders verschijnt.
Bewondering.
Dankbaarheid.
Trots.
Soms kijk ik naar een eerdere versie van mezelf en denk ik: Wat een bikkel.
Hoe heeft zij dit allemaal gedaan?
Hoe is het haar gelukt om steeds weer op te staan?
Hoe heeft zij de weg gevonden, terwijl ze zoveel minder wist dan ik vandaag?
Eén van die vrouwen zie ik nog heel helder voor me. De vrouw die haar vaste baan opzegde terwijl de wereld midden in een economische crisis zat. We hadden twee kleine kinderen, mijn man zat thuis met een burn-out en niemand begreep waarom ik zekerheid inruilde voor iets wat nog helemaal niet bestond.
Als ik vandaag naar haar kijk, zie ik niet alleen iemand die een moedige beslissing nam.
Ik zie een vrouw die trouw bleef aan wat ze diep van binnen voelde.
En ik besef dat zonder haar mijn praktijk nooit had bestaan.
Zonder haar had ik de duizenden vrouwen die ik inmiddels heb mogen begeleiden nooit ontmoet.
Zonder haar zat ik vandaag niet hier.
Dat besef raakt me iedere keer opnieuw.
Misschien is dat ook de reden waarom ik dit blijf doen. Niet iedere dag, maar steeds opnieuw wanneer een eerdere versie van mezelf zich aandient. Ik wil vrede sluiten met alle vrouwen die ik ooit ben geweest.
Niet omdat ik iedere keuze goed vind.
Niet omdat ik niets anders had willen doen.
Maar omdat ik vierentwintig uur per dag met mezelf leef.
En omdat ik steeds meer verlang naar innerlijke rust.
Voor mij betekent vrede sluiten niet dat ik het verleden uitwis.
Het betekent dat ik iedere versie van mezelf een plek geef.
Dat ik haar zie.
Dat ik erken wat zij heeft gedragen.
Dat ik haar bedank voor het stukje van de weg dat zij heeft afgelegd.
Want zonder haar was ik hier niet.
In mijn praktijk zie ik eigenlijk hetzelfde gebeuren.
Mensen kijken vaak terug naar zichzelf met de kennis van vandaag. Ze vragen zich af waarom ze die relatie niet eerder verlieten. Waarom ze zichzelf zo lang wegcijferden. Waarom ze bleven pleasen. Waarom ze grenzen niet aangaven.
Die vragen zijn heel begrijpelijk.
Maar ik nodig ze vaak uit om eerst iets anders te doen.
Niet meteen naar de keuze te kijken.
Eerst naar de vrouw die die keuze maakte.
Want geen mens maakt keuzes los van de omstandigheden waarin hij leeft. We kiezen vanuit alles wat we op dat moment kennen. Vanuit onze ervaringen, onze overtuigingen, onze veiligheid, onze mogelijkheden en soms ook vanuit de manieren waarop we hebben leren overleven.
Wanneer we die context weer leren zien, gebeurt er iets bijzonders.
Waar eerst oordeel zat, ontstaat nieuwsgierigheid.
Waar nieuwsgierigheid ontstaat, groeit begrip.
En waar begrip groeit, ontstaat vaak vanzelf zachtheid.
Misschien is dat wel de mooiste ontmoeting die er bestaat.
De ontmoeting tussen wie je ooit was en wie je vandaag bent.
Een ontmoeting waarin je niet langer probeert iemand te veranderen, maar waarin je eindelijk de tijd neemt om haar werkelijk te zien.
Misschien is dat uiteindelijk wat thuiskomen voor mij betekent.
Niet trots zijn op iedere keuze die ik ooit maakte.
Maar wel met liefde kunnen kijken naar iedere vrouw die mij hier heeft gebracht.
Want samen vormen zij het fundament waarop ik vandaag sta.
En daar ben ik, ondanks alles, intens dankbaar voor. 💜
Als je vandaag even naast een eerdere versie van jezelf zou gaan zitten, wat zou er veranderen als je haar niet probeert te corrigeren, maar eerst probeert te begrijpen?