Hoe één beslissing in 2010 mijn leven voorgoed veranderde…

In september 2010 werd ik op een ochtend wakker met een zwaar gevoel op mijn schouders. Dat was voor mij vreemd, want ik ben juist iemand die meestal wakker wordt en denkt: leuk, wat ga ik vandaag doen? Ik hou van werken, bezig zijn en mensen ontmoeten. Maar die ochtend voelde anders. Ik lag daar en ineens dacht ik: dit is het. Het is tijd.

Ik draaide me om naar Antoine en zei: “Ik neem ontslag.”

Misschien handig om de omstandigheden van dat moment erbij te vertellen. 😬 Het was midden in de financiële crisis, Antoine zat thuis met een burn-out en had geen werk, onze kinderen waren nog klein en ik had geen ondernemersplan, geen volle agenda met cliënten en al helemaal geen prachtig uitgestippeld plan voor de komende vijf jaar.

Toch voelde ik geen angst. Ergens wist ik gewoon: het gaat me wel lukken.

Antoine keek naar me en zei: “Doe wat jij moet doen. Doe wat jou gelukkig maakt.”

Dus ging ik die dag naar mijn werk en vertelde mijn baas dat ik ontslag nam omdat ik mijn hart wilde volgen. Ze keek me aan alsof ze dacht: waar heeft deze vrouw het over? 😂 Door de crisis konden veel mensen weg en ik had nog vrije dagen staan, waardoor ik vrijwel meteen kon stoppen.

Twee dagen later begon ik mijn praktijk.

Achteraf lijkt het misschien alsof ik van de ene op de andere dag besloot mijn hele leven om te gooien, maar zo was het eigenlijk niet. Ik werkte al jaren in de horeca en catering en had dat altijd graag gedaan. Ik hield van het contact met mensen, van de luchtigheid, maar ook van de gesprekken die soms ineens veel dieper werden.

Alleen was ik in 2008 aan mijn opleiding begonnen en daar maakte ik kennis met massage. En ik werd verliefd op iets anders.

Langzaam gebeurde er iets. Het werk waar ik ooit veel plezier uit haalde, paste steeds minder bij mij. Mijn nieuwsgierigheid ging ergens anders naartoe. Ik wilde leren, aanraken, begrijpen wat er in een lichaam gebeurde. Tegelijkertijd veranderde tijdens de financiële crisis ook de sfeer op mijn werk. Het leek alsof steeds meer omstandigheden mij dezelfde kant op duwden, totdat ik op die ochtend wakker werd en het ineens heel duidelijk voelde.

Mijn hoofd had waarschijnlijk nog honderd redenen kunnen bedenken om te blijven, maar ergens wist ik: het is tijd.

Een praktijkruimte had ik nog niet, dus ik ging gewoon met mijn massagetafel naar mensen thuis. Mijn eerste cliënt was een man en omdat ik dat best spannend vond, bracht Antoine me naar zijn huis.

Nou… daar begon meteen mijn eerste les in ondernemerschap. 😂 De man bleek nogal andere ideeën te hebben over hoe zo’n massage eraan toeging. Laten we het erop houden dat kleding volgens hem blijkbaar optioneel was. Daar stond ik dan met mijn massagetafel en mijn nieuwe praktijk.

Welkom Susana. Les één: grenzen en professionaliteit. 😬😂

Ik bleef professioneel en achteraf kan ik erom lachen, maar misschien zegt dat verhaal ook wel iets over die eerste jaren. Ik wist nog zoveel niet en tegelijkertijd wilde ik álles leren. Als ergens een massagecursus bestond, was de kans groot dat ik dacht: ja leuk, doen!

Ik studeerde uiteindelijk af als klassiek homeopaat, verdiepte me in Chinese geneeskunde en acupunctuur en volgde door de jaren heen ontzettend veel opleidingen en cursussen. Mijn hoofd vond dat heerlijk, want ik hou van puzzelen, verbanden leggen en begrijpen. Maar steeds opnieuw trok het lichaam mij terug. Daar gebeurde iets wat al dat denken mij niet gaf.

Als ik terugkijk naar hoe ik toen werkte, moet ik soms ook een beetje lachen. De Susana van 2010 dacht namelijk behoorlijk veel te weten. Hoofdpijn? Dan wist ik welke behandeling daarbij hoorde. Rugpijn? Daar had ik iets voor. Fibromyalgie? Ook daar had ik kennis over. Met alles wat ik leerde, dacht ik steeds beter te weten wat iemand nodig had.

Wat was ik soms heerlijk naïef. 😁 En ja, daar zat ook best een beetje ego bij. Misschien dacht ik een tijdlang zelfs dat nóg een opleiding mij nóg beter zou maken in het helpen van mensen.

Zestien jaar later kijk ik daar anders naar. Mijn kennis is niet verdwenen, integendeel. Ik heb meer kennis en ervaring dan ooit, alleen hoeft die kennis niet meer voorop te lopen.

Ik luister om te begrijpen.

Ik hoef veel minder snel te weten waar we naartoe moeten. Ik luister naar de vrouw die voor mij zit, naar haar verhaal, naar wat haar lichaam laat zien en naar wat zich tijdens een behandeling aandient. Misschien is dat wel een van de grootste veranderingen in mijn werk.

De Susana van 2010 dacht behoorlijk veel te weten. De Susana van 2026 weet vooral hoeveel ze niet weet.

En daar voel ik me eigenlijk heel prettig bij.

Want als ik zestien jaar praktijk terugbreng tot wat mij werkelijk heeft gevormd, zijn het uiteindelijk ook de vrouwen die bij mij binnenkwamen. Hun verhalen en hun lichamen hebben mij geleerd over liefde en verlies, over kracht, verdriet, hoop, boosheid, zachtheid, bescherming, verlangen en plezier. Over vasthouden en loslaten, overleven en wat veiligheid voor iemand kan betekenen.

Ik dacht ooit dat ik degene was die iets kwam brengen, maar wat hebben zij míj veel gebracht. Ze hebben mij ontzettend veel geleerd over mensen, over het lichaam en ook over mezelf.

Daarom voelt één zin voor mij na deze zestien jaar steeds meer waar:

Alle opleidingen hebben mij kennis gegeven. De vrouwen hebben mij wijsheid gegeven.

En dan kijk ik nu naar die oude foto van mezelf, in mijn allereerste praktijkruimte. De schuur die we in 2011 hadden omgebouwd tot praktijk.

Als ik naar die vrouw kijk, voel ik zoveel zachtheid voor haar. Ik kijk naar haar en denk: oh lieverd, wat staat jou allemaal te wachten.

Zoveel lessen en avonturen, maar ook pijn en verdriet. Er gaan dingen gebeuren die anders lopen dan je hoopt en er zullen momenten komen waarop je opnieuw naar jezelf moet kijken en verder moet groeien. Maar er wacht je ook ontzettend veel plezier, zoveel bijzondere mensen, zoveel voldoening en succes. Eigenlijk rijkdom in alle opzichten.

En jij staat daar op die foto en hebt werkelijk geen idee.

Misschien raakt me dat na zestien jaar nog het meest.

Want natuurlijk kan ik denken: wat als? Wat als ik die ochtend was opgestaan en tegen mezelf had gezegd: kom op Susana, gewoon doorgaan. Het is crisis, Antoine heeft geen werk, je hebt kleine kinderen. Hou die veilige baan maar vast.

Ik weet niet hoe mijn leven dan was gelopen. Misschien had ik later alsnog een andere afslag genomen. Maar ik weet wel hoe déze afslag is gegaan.

Die vrouw zonder ondernemersplan, zonder zekerheid en zonder enig idee waar ze aan begon, voelde op een ochtend: het is tijd.

En ze ging.

Natuurlijk heb ik onderweg geluk gehad. Mensen kwamen op mijn pad en er ontstonden kansen die ik nooit had kunnen plannen. Maar daarna moest ik ook steeds opnieuw komen opdagen, werken, leren, fouten maken, investeren, veranderen en soms opnieuw beginnen.

Mijn praktijk heeft mij daardoor misschien ook iets geleerd over vertrouwen. Je hoeft de hele weg nog niet te kunnen zien om een stap te kunnen zetten.

En als ik vandaag werkelijk even naast die Susana van 2010 kon zitten, zou ik haar geen bloemen geven. Volgens mij verdient die vrouw goud en diamanten. 💜

Ik zou haar vasthouden en zeggen:

Dankjewel, lieverd. Je hebt werkelijk geen idee wat je zojuist in beweging hebt gezet. Je gaat ons brengen naar plekken waarvan je het bestaan nu nog niet eens kent. Er wachten je lessen, verdriet, plezier, liefde, bijzondere ontmoetingen en zoveel meer dan je vandaag kunt bedenken.

Dankzij jouw keuze mag ik vandaag dit leven leven.

De Susana van 2010 gaf mij dit leven.

En zestien jaar later ben ik haar daar ontzettend dankbaar voor. 💜