We zijn allemaal hetzelfde… en toch niet
In mijn werk gebeurt er iets wat me steeds opnieuw raakt, iets wat zich niet meteen laat zien aan de buitenkant, maar voelbaar wordt zodra iemand echt landt in haar lichaam.
Vrouwen komen binnen met hun eigen verhaal, hun eigen ervaringen, hun eigen redenen om hier te zijn. En toch, wanneer we samen wat dieper zakken, ontvouwt zich vaak eenzelfde soort beweging onder al die verschillen.
Alsof we allemaal, ieder op onze eigen manier, bewegen binnen dezelfde universele thema’s.
Een verlangen om gezien te worden.
Om erkend te worden in wat je voelt.
Om je veilig te voelen in jezelf en in contact met de ander.
Om te mogen leunen, in plaats van alles alleen te dragen.
Om jezelf te kunnen zijn, met alles wat er in je leeft.
Om ruimte te ervaren voor je grenzen én je verlangens.
Die thema’s zijn van ons allemaal.
Ik zie ze in iedere vrouw die hier komt, en ik herken ze ook in mezelf.
Wat verandert, is de manier waarop ze zichtbaar worden.
De tijd waarin je opgroeit.
De omgeving die je vormt.
De ervaringen die je met je meedraagt.
Iemand die is opgegroeid in een andere generatie heeft een ander verhaal dan iemand van nu. De woorden zijn anders, de situaties zijn anders, de context is anders.
Maar de onderliggende beweging blijft dezelfde.
En precies daar ontstaat iets bijzonders.
Want hoewel de basis gedeeld is, is de manier waarop ieder lichaam hiermee omgaat volledig eigen. De manier waarop iemand zich heeft aangepast, hoe het lichaam heeft geleerd om te beschermen, om spanning vast te houden of juist te vermijden, om te blijven staan of zich terug te trekken.
Dat is zo persoonlijk, zo verfijnd afgestemd op het leven dat iemand heeft geleefd.
En misschien zit daar iets heel verzachtends in.
Dat jouw lichaam je heeft gedragen op de best mogelijke manier.
Dat alles wat er is, je op een bepaalde manier heeft gedragen.
En dat er tegelijkertijd ruimte kan ontstaan voor iets nieuws.
In mijn werk zie ik vaak dat, wanneer er meer bewustzijn en ruimte ontstaat in het lichaam, ook het verhaal langzaam mee verandert en een andere betekenis krijgt.
Wanneer iemand gaat voelen wat er werkelijk in haar lichaam leeft, ontstaat er ruimte… en in die ruimte begint het verhaal zich als vanzelf te verschuiven.
Omdat er iets opent.
Omdat het lichaam zich herinnert hoe het ook kan voelen.
En misschien is dat wel waar het werkelijk om gaat.
Dat we in de kern zoveel met elkaar delen.
En dat ieder van ons daar een eigen beweging in heeft gevonden.
In het werken met Somato Emotional Release (SER) ontstaat precies die ruimte. Een ruimte waarin het lichaam mag spreken, waarin niets geforceerd hoeft te worden en waarin jouw eigen systeem het tempo bepaalt.
Van daaruit kan iets wat lang vastzat weer in beweging komen.
Zacht. Stap voor stap.
Op een manier die klopt voor jou.
Misschien voel je ergens al dat jouw lichaam de weg kent💜.