Soms gebeurt er iets in een klein moment dat je even stil maakt.
Ik zat in een oefening waarin de uitnodiging eenvoudig was: ontvang eens iets van een ander. Aandacht. Aanwezigheid. Steun. Gewoon voelen wat er gebeurt wanneer iets naar je toe komt.
En terwijl ik daar zat, voelde ik ineens verdriet opkomen.
Een helder besef werd voelbaar: hoeveel liefde kan een mens voorbij laten gaan wanneer ontvangen moeilijk voelt.
Mijn systeem heeft lang geleerd om sterk en zelfstandig te zijn. Geven, zorgen, dragen… dat ging me goed af. Ontvangen voelde vaak alsof daar ook iets tegenover moest staan. Alsof liefde een soort ruil was.
En toen kwam er een andere zin in mij op.
Ik mag ontvangen voor wie ik ben, en niet voor wat ik doe.
Dat moment bracht me bij een vraag die eigenlijk aan de basis ligt van hoe wij mensen verbinding leren maken.
Wat heeft een kind nodig om zich veilig te kunnen hechten?
Een kind komt zonder woorden op de wereld. Het lichaam spreekt als eerste. Een blik, een aanraking, een stem die reageert. Vanuit dat contact leert een kind hoe verbinding voelt.
In de eerste plaats heeft een kind verbinding nodig. De ervaring dat iemand er werkelijk is. Ogen die kijken, armen die vasthouden, een aanwezigheid die zegt: jij hoort erbij.
Vanuit die verbinding groeit afstemming. Een ouder die voelt wat er leeft. Die vreugde deelt, verdriet ziet en ruimte geeft aan emoties. Door die afstemming leert een kind dat gevoelens welkom zijn.
Een kind bloeit ook wanneer het vertrouwen krijgt. Vertrouwen van een ouder die ziet wat het kan, die ruimte geeft om te ontdekken, te proberen en weer op te staan. Vanuit dat vertrouwen groeit het gevoel: ik kan dit.
Daarnaast heeft een kind autonomie nodig. De ruimte om een eigen wil te ontwikkelen, eigen gevoelens te hebben en een eigen richting te ontdekken. Vanuit die ruimte ontstaat het besef: ik mag mezelf zijn.
En misschien wel het meest voedende van alles: onvoorwaardelijke liefde. Liefde voor wie een kind is. Voor zijn aanwezigheid, zijn karakter, zijn unieke manier van in de wereld staan.
Wanneer deze ervaringen aanwezig zijn, groeit er iets kostbaars in een mens: een gevoel van veiligheid in verbinding.
Het leven loopt voor ieder mens anders. Soms raakt een van deze basiservaringen uit balans. Het zenuwstelsel ontwikkelt dan manieren om met verbinding om te gaan. Zelfstandig worden. Zorgen voor anderen. Aanpassen. Afstand nemen. Allemaal manieren waarop het lichaam probeert veiligheid te creëren.
Die patronen verdwijnen niet zomaar. Vaak blijven ze voelbaar in volwassen relaties. In hoe iemand nabijheid beleeft. In hoe iemand reageert op steun. In hoe gemakkelijk ontvangen voelt.
Juist daar kan iets nieuws ontstaan.
In mijn praktijk zie ik vaak hoe het lichaam deze vroege ervaringen nog met zich meedraagt. Spanning, bescherming en oude patronen kunnen diep in het zenuwstelsel opgeslagen liggen.
Binnen Somato Emotional Release (SER) krijgt het lichaam de ruimte om die spanning voorzichtig los te laten. Het lichaam mag opnieuw ervaren wat vroeger soms ontbrak: veiligheid, steun en verbinding.
En vaak begint dat heel klein.
Een adem die dieper wordt.
Een schouder die ontspant.
Een gevoel van ruimte in de borst.
In ieder van ons leeft nog steeds dat kind dat ooit leerde wat verbinding betekent.
Vandaag kunnen we onszelf geven wat toen zo belangrijk was:
💜verbinding
💜afstemming
💜vertrouwen
💜autonomie
💜en liefde.
Soms begint heling precies daar. Wanneer iemand zichzelf toestaat om te ontvangen… simpelweg voor wie hij of zij is.