Mijn oma gaf me ooit een advies over relaties waar ik nog vaak aan denk. Ze zei: als je een partner kiest, kies dan iemand met eigenschappen die jou het minst irriteren. 😁
Hoe ouder ik word, hoe wijzer ik die uitspraak vind. Want uiteindelijk heeft iedereen eigenschappen die een ander gaan irriteren. Jij ook. Ik ook. Degene op wie je stapelverliefd bent ook.
In het begin merken we daar alleen wat minder van. We zijn verliefd en ons lichaam helpt gezellig mee met zijn eigen natuurlijke drugs. We kijken naar die ander en denken: ja hoor, dit is hem.
En dan gaat die verliefdheid langzaam liggen en daar staat hij nog steeds. Dezelfde man. Met zijn gewoontes, zijn karakter, zijn geschiedenis, zijn mooie kanten en ja… die dingen waarvan je na jaren nog steeds denkt: waarom doe je dit zo?
Antoine en ik zijn inmiddels ongeveer 25 jaar samen. Er zijn eigenschappen van hem waarvan ik weet dat ze waarschijnlijk nooit gaan veranderen. Zoals er ongetwijfeld eigenschappen van mij zijn waarvan hij na 25 jaar denkt: daar gaan we weer. 😂
En toch kijk ik tegenwoordig anders naar hem. Misschien heeft dat eigenlijk minder met hem te maken dan met mij.
Ik ben zachter geworden
Als ik terugkijk, was ik vroeger behoorlijk kritisch. Vooral naar mezelf. Ik deed het liefst alles zelf, vertrouwen vond ik moeilijk en ontvangen nog moeilijker. Als iemand iets voor mij deed of mij iets gaf, wilde ik bijna meteen iets terugdoen. Dan stond het voor mijn gevoel weer gelijk.
Ik oordeelde ook snel. Over mezelf, maar daardoor ook over anderen. Zo binnen, zo buiten. En natuurlijk wist ik regelmatig hoe een ander iets beter kon doen. 😂 Ik wist hoe het hoorde. Tenminste, dat dacht ik. Nu weet ik vooral hoeveel ik niet weet.
Die verandering kwam niet ineens. Ergens tijdens corona begon er al iets te bewegen. Later kwam mijn opleiding craniosacrale therapie. Ik denk dat ik daar op dat moment ook gewoon aan toe was en dat die opleiding de prikkel was die ik nodig had om verder die kant op te gaan. Ik ging meer voelen.
En toen brak ik mijn enkel.
Dat heeft ook ontzettend veel gedaan. Voor iemand die gewend was alles zelf te doen, is het nogal een ervaring wanneer je lichaam ineens zegt: succes ermee, maar voorlopig even niet. 😅 Ik moest ontvangen. Ik moest hulp toelaten. Ik moest vertragen.
Ergens in al die ervaringen ben ik zachter geworden. Zachter voor mezelf en daardoor ook zachter voor de wereld om mij heen.
Dezelfde man, een andere blik
Antoine en ik hebben altijd een ander tempo gehad. Ik reflecteer snel. Ik wil begrijpen, praten, onderzoeken, verbanden leggen, nog een laagje dieper en als het even kan daarna nóg eentje.
Antoine kan absoluut reflecteren. Dat wist ik vanaf het begin van onze relatie al. Alleen doet hij het langzamer.
Vroeger had ik daar veel minder geduld voor. Ik was in mijn hoofd soms al drie straten verder terwijl hij nog rustig stond te kijken waar we eigenlijk waren. 😅 Nu kan ik hem meer tijd geven en kunnen we prima samen reflecteren. Misschien wat meer op zijn tempo dan op het mijne.
En weet je, misschien hoeft het ook allemaal niet zo snel. Vertragen is eigenlijk best fijn.
Toch heb ik in het verleden weleens gedacht: misschien zou ik beter passen bij een man die meer praat, meer reflecteert, filosofeert en urenlang de diepte in kan.
Tijdens corona kwam er een man in onze vriendengroep met wie Antoine en ik bevriend raakten. Die man kon dat dus héél goed. Uren praten, filosoferen, reflecteren, nog een laag en nóg een laag.
Man, wat vermoeiend. 😂
Toen dacht ik: laat mij Antoine maar houden met zijn luchtigheid.
En ergens is dat natuurlijk ook grappig. We kunnen naar onze partner kijken en denken: als hij nou nét wat meer van dit had, iets minder van dat en misschien nog een beetje van zus erbij… Maar zo werkt het natuurlijk niet. Die eigenschap waar jij soms van droomt, komt samen met de rest van die persoon.
Een mens komt niet in losse onderdelen.
“Kun je mij de tijd gunnen?”
Ergens in 2008, toen ik aan mijn eerste opleiding begon en steeds meer met mijn eigen ontwikkeling bezig was, wist ik dat ik zou veranderen. Dat heb ik ook tegen Antoine gezegd.
Hij had ooit voor een bepaalde versie van mij gekozen en ik vond dat ik niet van hem kon verwachten dat hij zomaar mee zou veranderen omdat ík ineens van alles over mezelf wilde ontdekken. Ik heb toen zelfs gezegd dat we misschien uit elkaar moesten gaan en goede vrienden konden blijven. Hij mocht blijven wie hij was.
Toen zei hij iets wat ik nooit ben vergeten:
“Ik wil ook veranderen. Maar ik ben niet zo snel als jij. Kun je mij de tijd gunnen?”
Dat heb ik gedaan.
En als ik heel eerlijk kijk naar onze jaren samen, heeft hij mij minstens zoveel tijd gegund.
Wanneer zelfs ademhalen irritant wordt
Ik hoor regelmatig vrouwen van mijn leeftijd over hun partner praten en soms denk ik: die man hoeft alleen nog maar verkeerd adem te halen en het is al mis. 😂
Alles irriteert. Hoe hij eet, hoe hij praat, wat hij vergeet, wat hij juist wel doet, dat hij niets zegt, dat hij te veel zegt, dat hij op de bank zit. Op een gegeven moment kan die man bijna niets meer goed doen.
En ik snap ook waar een deel daarvan vandaan kan komen.
Rond deze leeftijd kan er ontzettend veel spelen. Je lichaam verandert, hormonen bewegen alle kanten op en misschien heb je jarenlang voor kinderen gezorgd, gewerkt, geregeld, gedragen, aangepast en doorgegaan. Misschien ben je moe. Misschien zijn er dingen in je relatie die al jaren aandacht nodig hebben. Misschien heb je jezelf ergens onderweg een beetje verlaten. Perimenopauze kan de rek die er ooit nog was behoorlijk kleiner maken.
Daar mogen we serieus naar kijken.
Maar ik denk ook dat er iets gebeurt wanneer we steeds harder worden. Op een gegeven moment kijk je niet meer alleen naar gedrag dat je irriteert. Het oordeel begint zich uit te breiden naar de hele persoon.
Hij doet dan niet meer iets wat je irritant vindt. In jouw ogen ís hij irritant geworden.
En dan kan er langzaam iets verdwijnen. Je ziet steeds beter wat hij verkeerd doet, maar misschien steeds minder wie daar eigenlijk tegenover je staat.
Dat vind ik verdrietig. Voor hem, maar ook voor haar.
Want natuurlijk kunnen hormonen meespelen. Vermoeidheid kan meespelen. De geschiedenis van jullie relatie speelt mee en de partner zelf heeft ook gewoon zijn aandeel. Maar ergens blijft er ook een vraag naar onszelf: wat gebeurt er met mij? Hoe ben ík eigenlijk naar deze mens gaan kijken?
Zachtheid betekent voor mij niet alles goedvinden
Als gedrag mij, hemzelf of onze relatie schaadt, wil ik daarover kunnen praten. En andersom ook. We zijn allebei bereid naar ons eigen aandeel te kijken.
“Zo ben ik nu eenmaal” vind ik nog steeds een doodlopende straat.
Je hoeft jezelf niet te veranderen in iemand anders om van iemand te houden, maar samenleven met een ander vraagt soms wel dat je kijkt naar wat jouw gedrag met die ander doet.
Zachtheid betekent voor mij dus niet alles slikken of overal begrip voor hebben. Het heeft veel meer te maken met de manier waarop ik kijk.
Ik hoef minder snel te oordelen. Ik hoef minder vaak te weten hoe het hoort. Ik hoef Antoine niet langs mijn tempo te leggen. Ik kan zeggen dat iets mij raakt zonder hem meteen tot het probleem te maken.
En misschien is er daardoor ook meer ruimte gekomen om nieuwsgierig te blijven naar de mens die tegenover mij staat.
Misschien zie ik hem omdat ik mezelf zie
Ik zie nu beter waar Antoine vandaan komt. Zijn geschiedenis, wat hem heeft gevormd en waarom sommige dingen voor hem anders werken dan voor mij. Ik zie hoe graag hij zijn best doet. Ik zie zijn grote hart.
Dat hart zag ik vroeger trouwens ook.
Maar ik zie hém nu anders.
Misschien omdat ik mezelf anders ben gaan zien.
Hoe meer ruimte er kwam voor mijn eigen geschiedenis, mijn eigenaardigheden, mijn fouten, mijn tempo en alles wat ik zelf ook maar aanrommel in dit leven, hoe moeilijker het werd om zo stellig te blijven over hoe een ander zou moeten zijn.
En misschien is dát voor mij wel een deel van ouder worden dat ik heel mooi vind. We kunnen harder worden van alles wat het leven ons heeft gebracht, maar we kunnen ook langzaam zachter worden.
Voor mij heeft die zachtheid iets geopend.
Ik zie meer.
Ook hem.
Dus misschien is de vraag na al die jaren samen niet alleen: hou ik nog van mijn partner?
Misschien kunnen we onszelf af en toe iets anders vragen.
Hoe kijk ik eigenlijk naar de mens met wie ik leef?
Zie ik hem of haar nog zoals diegene is, met alles wat daarbij hoort?
En als ik mijn ideeën over hoe mijn partner zou moeten zijn even wat zachter zet…
Wat zie ik dan? 💜