“Dan krijg je een oude wijvenkop…” — en wat je eigenlijk ziet
Ze zei het een beetje lachend, alsof het er gewoon bij hoorde.
En toch bleef die zin bij me hangen. Niet zozeer om de woorden zelf, maar om wat eronder zat. De manier waarop ze naar zichzelf keek, naar wat er aan het veranderen is, en hoe weinig ruimte daar eigenlijk voor voelde.
Alsof ouder worden iets is wat je moet zien te beperken. Iets wat je zo lang mogelijk buiten de deur probeert te houden.
We leven in een wereld waarin jong blijven bijna vanzelfsprekend lijkt. Alsof dat de standaard is waar we ons aan zouden moeten blijven meten. Alsof alles wat daarna komt een soort tweede keuze is, iets wat we liever uitstellen, verzachten of verbergen.
Maar als je heel eerlijk kijkt… is dat een gevecht dat je niet kunt winnen.
Het leven beweegt. Altijd.
En met elke fase verandert er iets. Je lichaam verandert, je gezicht verandert, je energie verandert. Dat hoort bij het leven zelf. Het is geen teken dat er iets misgaat, het is een teken dat je leeft.
Alleen… zolang we blijven verlangen naar hoe het was, ontstaat er spanning. Alsof we met één voet in het verleden blijven staan, terwijl het leven ons al verder heeft meegenomen.
Ik merk het ook bij mezelf, wanneer ik naar mijn gezicht kijk, en dat van mijn man. Soms lijkt het ineens snel te gaan, en komt er een vleugje nostalgie. Een besef van hoe het leven zich heeft ontvouwd, hoeveel er al geleefd is.
En tegelijk voel ik ook iets anders.
Geen behoefte om terug te gaan. Geen verlangen om weer 20 te zijn. Die fase heb ik geleefd.
Wat ik nu ervaar… heeft iets wat ik toen nog niet kende.
Er zit rust in.
Diepte.
Wijsheid.
En dat is ook wat ik zo vaak zie gebeuren in mijn praktijk.
Wanneer een vrouw op de tafel ligt en haar lichaam langzaam begint te zakken, wanneer de spanning iets loslaat, dan komt er vaak een ander gevoel naar boven. Niet het verhaal van hoe ze eruitziet, maar hoe ze zich voelt vanbinnen.
Soms komt er zachtheid.
Soms ontroering.
Soms alleen een diepe ademhaling die er al een tijd niet meer was.
En heel af en toe hoor ik dan:
“ik ben eigenlijk gewoon moe van het vechten…”
En precies daar ontstaat ruimte.
Ruimte om niet meer terug te hoeven.
Ruimte om te voelen wat er nu is.
Ruimte om deze fase niet langer tegen te houden, maar voorzichtig toe te laten.
Misschien zit daar wel de uitnodiging van deze fase. Niet om vast te houden aan wat was, maar om te gaan staan in wat er nu is.
Om te zien dat die rimpels, die grijze haren, niet iets zijn wat je minder maakt, maar juist iets laten zien van jouw verhaal.
Van hoe je hebt geleefd.
Van wat je hebt gedragen.
Van wie je bent geworden.
Alleen… die nieuwe laag kan pas echt zichtbaar worden wanneer je haar ook toelaat. Wanneer je stopt met vergelijken met vroeger en jezelf de ruimte geeft om deze versie van jou helemaal te ontmoeten.
Misschien is dat wel de echte beweging van ouder worden. Niet iets verliezen, maar iets anders ontvangen.
En dat vraagt geen strijd, maar openheid.
Een zachter kijken.
Een bereidheid om mee te bewegen.
In mijn praktijk ontstaat vaak precies die ruimte… een plek waar je even niets hoeft tegen te houden en je lichaam mag laten zien wat er leeft.
En misschien begint daar wel iets nieuws.💜
Hoe voelt het voor je om jezelf te zien zoals je nu bent, precies in deze fase van je leven?